ترس، ترس و ترس. احتمالاً با شنیدن نام عنوان Dead Space همین کلمات در ذهنتان تداعی می‌شود. عنوانی که پس از مدت‌ها توانست معنای واقعی ترس را زنده کند و نشان دهد که این ژانر هنوز هم پابرجا است. آیزاک کلارک، قهرمان این بازی به گونه‌ای شما را در دل این بازی ترستاک فرو می‌برد که می‌توان این عنوان را جزء برترین‌های صنعت گیم در ژانر ترس به حساب آورد. EA را هم که حتماً می‌شناسید؟ غیر ممکن است در پس ساخت عنوانی سود نهفته باشد و این شرکت پر آوازه به سراغ آن نرود. و اینگونه Dead Space 2 پا به عرصه گذاشت. این بازی به پشتوانه شماره نخست خود توانست سر و صدایی به راه بیندازد و بسیاری را برای به دست گرفتن کنترل آیزاک کلارک (Isaac Clarke) و درک حس ترس منتظر نگه دارد. ویدئو‌ها و تصاویر پیش از عرضه نشان می‌داد که باز هم با عنوانی قابل قبول طرفیم. البته از آنجا که طی چند ماه گذشته به من ثابت شده که نباید به تبلیغات پیش از عرضه توجه بیش از حدی داشت منتظر ماندم تا Dead Space 2 عرضه شود و ببینم که آیا باز هم نکرومورف‌ها (Necromorphs) مرا می‌ترسانند یا نه؟

از ایشیمورا تا Sprawl، از ترس تا ترس

شخصیت بازی هنوز هم آیزاک کلارک است. مهندسی که باز هم در ماجرایی گرفتار می‌شود که به وظایف کاری‌اش مربوط نیست. او پس از رهایی از سفینه منحوس ایشیمورا (USG Ishimura) دچار مشکلات روحی و فراموشی شده و به همین دلیل به مدت سه سال تحت نظر و مراقبت است. اما آیا کابوس او پایان یافته؟ جواب منفی است. نه تنها مشکلات او کم نمی‌شوند بلکه توهمات نامزد مرده‌اش که روحش در قسمت اول گاهاً به ما کمک می‌کرد نیز گریبان او را گرفته‌اند و اکنون این تنها نکرومورف‌ها نیستند که سوهان روح آیزاک شده‌اند. البته باید برخی داستان‌های سیاسی را نیز به مشکلات او اضافه کرد.

داستان بازی این بار به جای یک سفینه در یک شهر واقع در فضا به نام Sprawl روی می‌دهد که در یکی از قمر‌های مشتری بنا شده. این شهر هم مانند ایشیمورا مورد هجوم نکرومورف‌ها قرار گرفته. وجود این موجودات کافی است تا نام بازی را درک کنید. باز هم فضایی مرده پیش روی شماست که جولانگاه موجوداتی چندش آور قرار گرفته و بویی از زندگی در آن به مشام نمی‌رسد. البته اینکه داستان در Sprawl روی می‌دهد، دلیل نمی‌شود که رد پاهایی از قسمت اول در بازی نباشد. همه چیز به گذشته مربوط است و سازندگان حتی برای ایجاد ارتباط قوی‌تر بین دو نسخه برخی مراحل داستان را دوباره در ایشیمورا که اکنون در Sprawl واقع است، روایت می‌کنند.

داستان بازی نسبت به شماره اول که داستانی تقریباً کلیشه‌ای داشت پیشرفت کرده و پیچ و خم‌های بیشتری به آن اضافه شده. اما باز هم آنچنان پیچیده و تو در تو نیست. دلیل این امر این است که سازندگان این سری به هیچ وجه قصد ندارند مخاطب را با داستان بترسانند و هدفشان چیز دیگری است. نسبت به شماره قبل تم روانشناسانه بازی به شدت افزایش یافته و همه چیز بر پایه ترس از نکرومورف‌ها نیست، بلکه اینبار توهمات ذهن بیمار آیزاک هم شما را می‌ترسانند.

یکی از ویژگی‌های مثبت اضافه شده به بازی صحبت کردن آیزاک و شخصیت پردازی مناسب‌تر اوست. دیگر یک شخصیت صامت را تحت کنترل ندارید و آیزاک نسبت به صحبت‌ها و اتفاقات، واکنش کلامی نشان می‌دهد. دیالوگ شخصیت‌های فرعی از نظر کمی و کیفی افزایش یافته. اما یک مشکل جزئی در این بخش توجه بیشتر به شخصیت‌های مثبت نسبت به شخصیت‌های منفی است. شخصیت پردازی این شخصیت‌ها نیز مناسب است و از روی خط سیرشان در داستان می‌توان به خصوصیاتشان پی برد. در عنوان قبل از طریق فایل‌های نوشتاری و صوتی با سرگذشت ساکنین ایشیمورا آشنا می‌شدید. این فایل‌ها هنوز هم در بازی موجودند، ولی تعدادشان کاهش یافته و سعی بر این بوده که بیشتر این سرگذشت‌ها را کلی و در طی بازی بفهمید. داستان و روایت در Dead Space 2 پیشرفت خوبی داشته است و برای عنوانی که محوریت آن ترس است و نه روانشناسی کاملاً مناسب به نظر می‌رسد. البته این به این معنا نیست که داستان ارزش خاصی ندارد و کم اهمیت است.

ترسی با چاشنی خشونت

Dead Space 2 جزؤ عناوینی است که ادامه آنها وابستگی زیادی از نظر گیم پلی به شماره قبل دارد. اگر شماره نخست را به اتمام رسانده باشید کاملاً راحت با سیستم کنترل و مکانیزم‌های گوناگون بازی هماهنگ می‌شوید. مثل همیشه این نکرومورف‌های گوناگون‌اند که سد راهتان هستند و باز هم باید با استفاده از مکانیزم نقطه ضعف آنها را از پای در بیاورید. البته می‌توانید هر طور که دلتان خواست آنها را تکه تکه کنید ولی این کار تنها یک نتیجه دارد و آن هم هدر رفتن مهمات است. تعداد دشمنان با اینکه از تنوع خوبی برخوردار بود اما باز هم افزایش یافته که برخی از افزایش‌ها جهت هماهنگ کردن بازی با لوکیشن جدیدش کاملاً ضروری بودند. تعداد هیولاهای عظیم الجثه‌تر یا به اصلاح Boss نیز افزایش یافته. اما نباید به سبک کلاسیک آخر هر مرحله منتظر این موجودات باشید و ممکن است اواسط یک چپتر هم با این مخلوقات بی ریخت (!) روبرو شوید. این دشمنان اصلی کاملاً هوشمندانه در بازی قرار گرفته‌اند و از آنها تنها جهت خالی نبودن عریضه و وجود به اصطلاح یک غول آخر استفاده نشده است. مثلاً در بخشی از بازی باید آیزاک را در نبرد با ذهنش یاری کنید و جلوی حملات روانی او را بگیرید.

کنترل شخصیت هنوز هم نرم و روان صورت می‌گیرد. دوربین بازی روی شانه آیزاک قرار دارد و از مشکلات آن کاسته شده. برای جلوگیری از تکراری و بیش از حد خطی شدن بازی چند مکانیزم متفاوت در بازی تعبیه شده‌اند. جالبترین آنها را می‌توان حالت سقوط آزاد در فضا دانست که به وسیله جت پک آیزاک انجام می‌شود. در این بخش باید به سرعت به اجسام عظیم سر راهتان جا خالی بدهید تا به هدف خود برسید. حرکت در کانالهای شهر به حالت سینه خیز هم ویژگی دیگری است که کم و بیش در بازی مورد استفاده قرار می‌گیرد. از انجا که آیزاک مهندس است اینبار در برخی موارد مجبورید سیستم‌های کامپیوتری را هک کنید. البته تعداد اینگونه مراحل آنچنان زیاد نیست و با توجه به اینکه این مکانیزم تکراری است، تعدد آن قطعاً به بازی لطمه می‌زد.

مراحلی از Dead Space که در فضای بدون جاذبه روی می‌داد را که به خاطر دارید؟ البته که یادتان هست. یکی از چالش برانگیزترین مکانیزم‌های بازی همان حالت بود که خطر دشمنان و صد البته لذت گردش در محیط بازی را چند برابر می‌کرد. یک ایراد آن سیستم این بود که نمی‌توانستید آزادانه در فضا بگردید و تنها باید محل مورد نظر خود برای انتقال را انتخاب می‌کردید و به آن منتقل می‌شدید. اما این بار به کمک جت پک موجود در لباس آیزاک می‌توانید به راحتی در محیط بدون جاذبه حرکت کنید و آزادانه به پرواز در آیید. محیط‌های خالی از اکسیژن هنوز هم موجودند و ترکیب آنها با مکان‌های بی جاذبه به سرعت گیم پلی می‌افزاید.